Charissa

Is bestraald en/of geopereerd aan 3 tumoren: Glomus Caroticum tumor (rechts), Glomus Jugulare tumor (rechts) en Glomus Vagale tumor (links).

Hieronder deelt Charissa haar ervaringen en hoe zij met de situatie is omgegaan.

De feiten

Naam: Charissa
Geboren: 1955
Erfelijk of sporadisch: Erfelijke SDHD-mutatie
Jaar van diagnose: 2010
Aantal tumoren: 3
Type tumor: caroticum tumor (rechts), jugulare tumor (rechts) en vagale tumor (links)
Behandeling: 2013 operatie caroticum tumor, 2014 bestraling van de andere twee

Hoe snel was er de diagnose paraganglioom?

Ik werd in oktober 2009 plotseling doof aan mijn rechteroor en bleek toen oorontsteking te hebben. Ik werd doorgestuurd naar de KNO-arts en die vond dat ik – bij blijvende klachten van doofheid- na 6 weken maar terug moest komen. Dat deed ik en deze keer schrok de KNO-arts. Hij stuurde me direct door voor een MRI. Er bleek een hoofd-halsparaganglioom (toen glomustumor genoemd) achter mijn trommelvlies te zitten. Aangezien hij
stage had gelopen bij dr. Jansen in Leiden, heeft hij mij direct naar hem doorgestuurd. Dit was in februari 2010. In het LUMC volgde opnieuw een MRI, nu werden er 3 glomustumoren geconstateerd. Ik kreeg direct een
erfelijkheidsonderzoek aangeboden. Er werd een SDHD-mutatie gevonden, die ik kreeg via mijn vader. Hij was toen al overleden en hij heeft nooit last gehad. In onze familie kwam het – voor zover ik toentertijd wist – niet voor. Mijn zus heeft zich in die periode laten testen. Zij heeft wel het gen maar gelukkig geen tumoren tot nu toe.
Sinds 2024 zijn mijn broer en een van zijn zoons ook onder controle bij dr. Jansen.

Wat deed de diagnose met je?

Ik was erg in de war en wist niet goed wat ik er mee moest. Ik ging na de diagnose direct terug naar mijn werk, waar ik vertelde dat ik een tumor in mijn hoofd had. Een tumor waar ik niet aan dood zou gaan. Thuis ben ik gaan zoeken naar meer informatie op het internet en heb contact gezocht met de voorzitster van de NVPG. Die stelde
me gerust door te vertellen dat het erg kon meevallen. Uit eigen ervaring kon zij vertellen dat er in haar situatie al jaren sprake was van geen tot weinig groei. Door dit verhaal en ook door de duidelijke uitleg van de artsen in Leiden, had ik het gevoel dat het dus nog jaren zou kunnen duren voor ik weer klachten kon krijgen. De doofheid
zou blijven en het feit dat er niet geopereerd kon worden, waren wel behoorlijke tegenvallers, vooral ook w.b. mijn werk in het onderwijs. Maar ik bleef optimistisch kijken wat ik nog wel kon.

Hoe is het verder gegaan?

Helaas liep het anders dan ik had gedacht. De tumor achter mijn trommelvlies groeide de verkeerde kant op en het risico bestond dat mijn aangezichtszenuw zou uitvallen. Bestralen was toen de enige optie. Gelukkig hoorde ik op de Lotgenotendag dat als de glomus caroticum geopereerd kon worden, dit wel moest voor het bestralen.
Daarna kon dat niet meer.

Na overleg met diverse artsen werd besloten om de glomus caroticum te opereren voordat de andere twee tumoren bestraald zouden worden. In oktober 2013 werd ik geopereerd, waarbij de neurochirurg ontdekte waarom mijn tongzenuw rechts gedeeltelijk was uitgevallen. Dit speelde al sinds 2002. De tongzenuw was precies rondom de tumor gaan zitten. Dát raadsel was opgelost.
Via de foto’s kunnen studenten geneeskunde hiervan leren. Sinds mijn operatie is mijn tongzenuw niet geheel hersteld, maar wel een stuk verbeterd. Voor mijn doofheid rechts heb ik een speciaal gehoorapparaat, genaamd een cross-over. Het geluid wat rechts binnenkomt, wordt links versterkt. Zo kost horen mij minder energie. Er is inmiddels uitbreiding gekomen, zodat ik nu via een los apparaat (Roger) in drukke ruimtes of tijdens het fietsen, anderen kan verstaan. Ik kan weer vergaderen in een groep van 8 personen. Heel blij mee.
Het werken in het onderwijs viel niet mee, dus ik werd voor 40 procent afgekeurd. Ik had gelukkig werk waar dit bij kon en wat ik heel leuk vond.

Helaas na de bestraling toch een volledige afkeuring gekregen in 2015. Dat vond ik best lastig om te accepteren.
Maar het gaf ook rust, want ik merkte dat klachten als duizeligheid, verstoring van mijn evenwicht e.d. veel minder werden als ik voldoende rust nam.

Als je terugkijkt wat heeft dit alles met je gedaan?

Ik ben zeker veranderd, een stuk rustiger geworden en ik kan nu beter accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan. In het begin had ik veel moeite met het volledig afgekeurd zijn, maar ik merkte dat ik hiermee tijd kreeg om mantelzorger voor mijn moeder te zijn.

Verder kreeg ik tijd om te ontdekken wat ik nog meer leuk vond om te doen in mijn leven, zoals schrijven, tekenen, helpen in een archief van een historische vereniging. Hierdoor is mijn energie de laatste jaren toegenomen. Het niks meer moeten draagt hier zeker aan bij. Ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven, maar dit ging niet vanzelf. Deze nieuwe dingen helpen me om me weer ‘nuttig’ te voelen. Maar ook het feit dat ik
ondertussen oma ben van vijf kleindochters, heeft hieraan bijgedragen.

Ben ondertussen met pensioen en het gaat goed met me, ik kan met mijn beperking omgaan. Voel me geen patiënt meer, behalve als ik weer onderzoeken krijg. Dat blijft spannend, ondanks dat het nu al jaren goed gaat.
Gelukkig hoeft dit steeds minder vaak, nu ik ouder word.

Heb je nog andere hulp gezocht?

Tijdens en na de bestraling heb ik hulp gezocht bij de verpleegkundige in het LUMC en daarna telefonisch contact gehad met een professional vanuit het ziekenhuis. Dit heeft mij goed gedaan. Verder kon ik terecht bij mijn huisarts en bij mijn familie en vrienden. Het contact met lotgenoten heeft mij zeker gesteund om positief te blijven.
Ik merk dat het mij helpt om niet in beperkingen te denken, maar vooral in alles wat ik nog wel kan en hiervan te genieten.

Word lid of steun de NVPG

Een vereniging – en zeker een patiëntenvereniging – kan niet zonder leden en mensen die haar een warm hart toedragen. Met uw steun kan de NVPG zich blijven inzetten voor mensen met paragangliomen en feochromocytomen.

Word lid Doneer